Głupia zakochana ja

Nie ma dnia, w którym nie wytykałabym sobie, że jestem głupia. Najczęściej jest to tuż po jakichś kompromitujących sytuacjach, złych słowach, dziwnych zachowaniach. Ale takie rzeczy da się przewidzieć. Mogę je zmienić, wystarczy, że będę się kierować zasadą najpierw myśl, potem mów. Tyle w teorii. W praktyce jednak dominuje moja pierwsza reakcja, która nie zawsze (a raczej bardzo często) okazuje się niewłaściwa. Jednakże wracając do panowania nad tymi słowami i czynami - owszem, w pewnym stopniu jestem w stanie je zmienić, żeby uniknąć upokorzenia lub dziwnych spojrzeń.
Najgorszą jednak rzeczą w mojej głupocie jest wyklęty przeze mnie mój mózg. Jego pewna część, która rządzi się własnymi prawami dominuje nad rozsądkiem i prowadzi mnie ku kompromitacji. Nie tylko kompromitacji wśród ludzi, również do takiej samotnej. Czuję się upokorzona sama przed sobą, osądzam się za bezsilność w starciu z tym głosem w głowie, który właściwie panuje nad całym moim ciałem. A co mnie tak najbardziej irytuje w tym wszystkim?

Głupia zakochana ja - najprostsze określenie mojej osoby. Myślałam, że jestem silna i panuję nad swoimi myślami, że panuję nad otaczającym mnie światem. Jednak mój rozsądek, kiedy tego nie dopilnuję, ustępuje miejsce tej złej stronie. Może nie złej, ale na pewno niekorzystnej. Zamiast skupić się na ważnych rzeczach, ja odpływam myślami. Mam bardzo dużą tendencję do szybkiego zakochiwania się. To nic fajnego, przeciwnie, przekleństwo. Czasami jest tak, że nie potrafię o niczym innym myśleć. Oby dwie strony walczą ze sobą - jedna aż krzyczy "Spójrz na mnie!", za to druga stara się sprawiać wrażenie niezainteresowanej. Jak to się kończy? Nijak. Odpływam w swój własny świat, rozdarta na dwa fronty. Z jednej strony pragnę, żeby zwrócił na mnie uwagę, z drugiej chcę uciekać, bo wiem, że mimo wszystko nic z tego nie będzie, nie chcę zaprzątać sobie myśli niepotrzebnymi sprawami. Hamują mnie moja nieśmiałość (z którą jest różnie - nie chodzi o to, że boję się rozmawiać z chłopakami, przeciwnie, lepiej dogaduję się z nimi niż z niektórymi dziewczynami. Mam na myśli raczej fakt, że nie potrafię zagadać pierwsza, zaprosić na Facebooku... nie potrafię być inicjatorem, to nie moja gra) oraz niska samoocena. To drugie nie daje mi żyć.

Nie lubię siebie. Dzisiaj i przez kilka poprzednich dni przechodzę ten sam kryzys, który bardzo często się powtarza. Wiem co pisałam wcześniej - każdy nie jest idealny, kochajmy siebie, blablabla... Teraz mnie to nie obchodzi. Czuję się brzydka i wstydzę się tego. Nie lubię chodzić do szkoły, nie lubię pokazywać się ludziom. Nie lubię, kiedy ktoś mi się podoba, bo wiem, że ja jemu na pewno nie. Dlatego tak bardzo jestem rozdarta w kwestii moich sympatii. Dlatego za wszelką cenę mój rozsądek unika tych naturalnych zachowań, które dałyby coś po mnie znać. Czasami robię sobie nadzieje, a może jednak nie jest tak źle, jednak potem wszystko wraca. I tak jest nadal.