Pytania bez odpowiedzi

Dzisiejszy post będzie poświęcony mnie i moim dziwnym urojeniom. A mianowicie dotyczy pytań, które często zadaję sama sobie: dlaczego to mnie spotyka?, dlaczego tak musi być?, czy ja jestem jakaś dziwna? Dzisiaj poznacie mnie z innej strony. Jak na razie wydaje Wam się, że jestem szczęśliwą nastolatką, ale to nie jest całkowita prawda. Jednak nie jestem też tym typem, który użala się nad swoim życiem i ma tak zwane "problemy", które z prawdziwymi problemami nie mają nic wspólnego.

Przechodząc do mnie, chciałabym się pożalić w różnych kwestiach. Czasem w człowieku kumulują się takie złe emocje i musi je wyrzucić z siebie. Nie mam z kim porozmawiać, więc często moje negatywne myśli przelewam na kartki pamiętnika lub, jak dzisiaj, bloga. Jedną z tych kwestii jest to, że jak pisałam powyżej, nie mam takiej osoby, której mogłabym wszystko powiedzieć. Nie mam przyjaciółki. Mimo że mam 16 lat, na swojej drodze spotykałam tylko ludzi fałszywych. Może brzmi to bardzo oskarżycielsko, ale dla wyrównania były to osoby, które po jakimś czasie zostawiały mnie i znajdywały innych przyjaciół, a o mnie zapomnieli. Dotąd zauważam, że jestem zawsze na drugim miejscu. Jest to bardzo przygnębiające. W praktyce w moich znajomościach wszystko jest dobrze do chwili, gdy nie pojawia się ta ważniejsza osoba. Wtedy ja spadam, maleję... już nie jestem potrzebna. Byłam tylko osobą do towarzystwa, która miała zastąpić miejsce tego ważniejszego, gdy on nie miał w danej chwili czasu. Kiedyś było się małymi dziećmi, oni nie wiedzieli jak ja się czuję. Jednak teraz ludzie których znam grają nadal w tę samą grę. Powinni się domyśleć, że łamią mi w ten sposób uczucia! Nie jestem marionetką, nie mogą mną manipulować, mną nie można rządzić. Jestem asertywna na takie rzeczy, jednak zbytnio ufam tym ludziom i dlatego tak ciężko jest mi za każdym razem zrywać te fałszywe znajomości. Po prostu za bardzo potrzebuję przyjaciela, dlatego właśnie często popadam w tę myśl, że może to jest ta właściwa osoba...

Chciałabym mieć prawdziwą przyjaciółkę bądź nawet prawdziwego przyjaciela. Szczerze mówiąc to o wiele lepiej dogaduję się z chłopakami, których znam. Oni są bardziej... prości. Dla nich tak znaczy po prostu tak, nie szukają drugiego dna w moich wypowiedziach. Dziewczyny za to są fałszywe. Oczywiście nie chcę nikogo obrażać, sama jestem dziewczyną... Chodzi mi bardziej o znane mi osoby. Pewnie Wy również spotykacie się z takimi zachowaniami w swoim gronie. Czy to naprawdę jest prawdziwa, szczera przyjaźń, kiedy za plecami jedna obgaduje drugą? Nie wydaje mi się. Jednak z taką przyjaźnią spotykam się w moim otoczeniu. Większość dziewczyn po prostu, jak to potocznie napisać, jadą się nawzajem, a następnie kontynuują kłamstwo najlepszych przyjaciółek na zawsze. Może dlatego mam taki problem ze znalezieniem osoby, której mogę zaufać?
Tak sobie wmawiam, bo drugą hipotezą jest fakt, że po prostu jestem dziwna. Jednak czy jest tak naprawdę? Nie potrafię ocenić tego obiektywnie, bo to co piszę teraz może jest dziwne, ale ja tego nie spostrzegam. Wydaje mi się jednak, że wszystko jest ze mną w porządku. Oczywiście, mam różne małe dziwactwa, ale ujawniam je tylko przy samej sobie. Potrafię na przykład mówić sama do siebie lub śpiewać strasznie fałszując, jednakże nie robię tego publicznie. Nie wiem do czego można by się doczepić w moim sposobie bycia...
Zmierzam po prostu do tego, że czuję się okropnie samotna. Nie mam przyjaciół, nikogo od serca, nie mam nawet rodzeństwa. Nie mam z kim cieszyć się życiem, nie mam z kim dzielić szczęśliwych chwil. Czuję, że powoli się pogrążam w tej samotności i odrębności. Przyzwyczajam się do tego, że zawsze jestem odrzucana i nikogo nie interesuje moja osoba. Nie wiem czy kolejny raz mam próbować i starać się odnaleźć przyjaciela, czy osunąć się w cień i pozostać dalej niezrozumianą dziewczyną, jak dotąd było.